اثرات متفورمین افزوده شده به درمان با انسولین در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1: یک کارآزمایی تصادفی متقاطع اکتشافی
این مطالعه با هدف ارزیابی جامع اثرات متفورمین اضافه شده به انسولین بر کنترل متابولیک، حساسیت به انسولین و عملکرد اتونومیک قلب و عروق در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1، انجام شد.
این مطالعه ی اکتشافی، متقاطع و تصادفی، با شرکت نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 در سنین 12 تا 18 سال انجام شد. به رژیم دارویی انسولین شرکت کنندگان به طور تصادفی متفورمین(≤1000 mg/d)به مدت 24 هفته اضافه شد و به دنبال آن مونوتراپی انسولین برای 24 هفته بعدی صورت گرفت و یا بالعکس(آزمایش متقاطع).
فشار خون، شاخص توده بدنی، دوز انسولین، حساسیت به انسولین برآورد شده، هموگلوبین گلیكوزیله(HbA1c) و پروفایل های لیپیدی افراد اندازه گیری شد، همچنین با نظارت مستمر بر قند خون 72 ساعته و هولتر 24 ساعته برای ارزیابی ضربان قلب، در ابتدای تحقیق، در هفته ی 24ام و هفته ی 50ام، تغییرپذیری قند خون و تغییر پذیری ضربان قلب شرکت کنندگان ارزیابی شد.
در این مطالعه هفده بیمار با میانگین سنی 2.3 ± 14.4، ، شاخص توده بدنی 1.81 ± 18.17 کیلوگرم بر مترمربع، مدت زمان متوسط ابتلای به دیابت 4.5 سال (3.58 تا 6.92 سال)، و متوسطهموگلوبین گلیکوزیله ی 9 درصد (8.5 تا 9.4 درصد) شرکت کردند.
اختلاف هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) بین گروه معنی دار نبود (0.40=p).تغییرات در شاخص توده بدنی، دوز انسولین، فشار خون، پروفایل های لیپیدی و حساسیت انسولین برآورد شده، برای افزودن متفورمین به رژیم انسولین در مقابل مونوتراپی انسولین مشابه بود. در تغییرپذیری قند خون نیز تفاوتی مشاهده نشد. در مقایسه با مونوتراپی انسولین، افزودن متفورمین به طور قابل توجهی چندین پارامتر تغییرپذیری ضربان قلب(HRV) را افزایش داد.
محققان نتیجه گیری نمودند که افزودن متفورمین به رژیم انسولین تراپی باعث بهبود کنترل متابولیسم یا بهبود نوسانات قند خون در نوجوانان لاغر و با وزن طبیعی مبتلا به دیابت نوع 1 نمی شود. با این حال، افزودن متفورمین به رژیم درمانی انسولین به میزان قابل توجهی تغییرپذیری ضربان قلب را افزایش می دهد، که نشان می دهد متفورمین ممکن است عملکرد اتونومیک قلب و عروق را در این جمعیت بهبود بخشد.
منبع:
https://www.hindawi.com/journals/jdr/2020/7419345/#copyright